<a href="http://janesdieren.web-log.nl/Zomooizomooi.mp3">Downloaden Zomooizomooi.mp3 (3894.8K)</a>

Ik merk al een poos dat het me niet helemaal meevalt om deze site bij te houden zoals het hoort…mijn inspiratie voor verhaaltjes over de beestenboel is een beetje op en eigenlijk valt er over mijn daaglijks doen en laten niet zo heel erg veel te melden.

Wèl zit ik boordenvol verhalen over alle belevenissen omtrent het zwanger zijn, alle nieuwe dingen die er daardoor gebeuren..

Daarom heb ik besloten om met deze site te stoppen. Jullie kunnen mij, de beestenboel èn de baby blijven volgen op http://zwaardski.babysite.nl/ , de site die we van mijn broer en schoonzusje kado hebben gekregen.

Jullie zijn ook daar weer welkom om een berichtje achter te laten!!!!

Tot ziens,

Jane

Zomaar een stukje in de krant

Harold in Scheveningen, toen de telefoon ging…het was Inge, want de dag erna hadden we een date..nou had Inge niet zo’n zin in een ‘standaard ergens lunchen of bankhangkletsmiddag’ dus kwam ze met een wereldidee…

Of ik zin had in Blijdorp??? Nou en of ik zin had…gewapend met 1 camera (gehanteerd door Inge) gingen wij naar Rotterdam…toen we aan kwamen rijden zag de lucht er donkergrijs dreigend uit, maar dat trok al gauw weg en het werd schitterend weer.

Al keuvelend, foto’s schietend (Inge dus) en genietend van al het moois wat Blijdorp te bieden heeft, liepen wij daar rond…geen drommen mensen, géén rijen dik voor de olifanten of bij het restaurant…het was he le maal fantastisch!!!!

Hier een paar van de (hele)vele foto’s die Inge heeft gemaakt…

Ing, ik vond het helemaal geweldig ‘t was een Superdate!!!

Tja, wie had gedacht dat ik dit nog eens kon gaan zeggen….: Ik ben getrouwd met een ouwe lul!

Op 16 maart heeft mijn echtgenoot de respectabele leeftijd van…jawel 40 jaar bereikt. We waren toen op vakantie dus we hebben het niet echt gevierd, maar goed hij ís het dus wel! 40 bedoel ik dan.

We hebben het nog wel gevierd hoor, vorige week met een klein groepje familie en vrienden…een beertender èn een flinke pan eigen gemaakte pan nasi. Het was errug gezellig, maar mijn man had van mij (behalve een boek dat manlief binnen 2 dagen uit had) nog geen kadootje gekregen.

Mijn man wilde namelijk in de eerste instantie een ‘volwassen’ kado. Een navigatiesysteem nog wel…maar met het vernieuwen van de mobiele abonementen deze zomer in het vooruitzicht (waar je zo’n ding gewoon bij krijgt) verzonnen we een ander kado…en het werd tadadadatada…de Nintendo Wii. Die had ik dus beloofd..en daar heb ik dus mijn eindejaarsuitkering voor apart gezet. Niet wetende dat die krengen in héél nederland niet te krijgen zijn! Na máánden op een wachtlijst te hebben gestaan werd ik dan eindelijk gebeld…op 4 april (de verjaardag van Senna) bijna 3 weken na zijn verjaardag, maar hij hééft ‘m!!!!!!!!

Daar heb ik dus mooi geen kind meer aan!!!!!

Nou…terug zijn we alweer een poosje. We hebben een héérlijke week gehad met zalige temperaturen van zo rond de 30graden…

Het resort Prima Life waar wij vertoefden was voorzien van alle wenselijke luxe, het was schoon en het personeel liep mèt een grote glimlach het vuur uit de spreekwoordelijke sloffen om maar te voorkomen dat we maar iets hoefden te doen waar we eventueel moe van zouden kunnen worden.

Want moe, dat waren we al…dus we sleten onze dagen met lezen…beetje lopen, stukje snorkelen (SCHITTEREND!!!!!!!) nog een stukje lezen…stukje lopen om te gaan eten…stukje lopen om weer op een strandbed te gaan liggen om te lezen…GOED TE DOEN!

We zijn wel avontuurlijk geweet hoor! Samen met de zusjes Melanie en Karin zijn we op een quat safari geweest in the middle of the Sahara. Hartstikke heftig, scheuren op 4 wielen door de woestijn met een gangetje van een kilomeetertje of 60 per uur….de rest van de groep dan. Ik durfde niet zo hard en stuiterde met een slakkegangetje over iedere hobbel die in de woestijn te vinden was. Best link, in je eentje achterblijven en gelukkig werd ik snel ‘gered’ door een heldhaftige ervaren Egyptische quatsafari koereur en hoefde ik alleen maar achterop te zitten en goed vast te houden…stukken beter!   

Vanwege al het woestijnstof, moesten we gesluierd verder door het leven…strak in de hoofddoek en met de zonnebrillen op, konden we voorkomen dat kruiwagens woestijnzand zich zouden ophopen in ogen, neuzen, monden en longen. het zag er níet uit, maar effectief was het zeker wel.

Maar goed na een woeste rit (ik kwam als laatste aan ondanks mijn ervaren ‘driver’) kwamen we in een dorp midden in de Sahara. Daar hebben we gezien hoe de bewoners van de woestijn in hun levensbehoeften voorzien.

We hebben een daar een rondje op een kameel gereden (ze zagen er goed verzorgd uit dus ik had geen last van mijn geweten) Daarna een (zeer)late lunch gebruikt en in het schemerdonker terug naar de thuisbasis. Tenminste…we vertrókken in het schemerdonker…na 15 minuten (ik achter)op de quat zag je geen hand voor zonnebril meer, en werd het een heuse uitdaging om heelhuids terug te komen. Je zag helemaal niks (ze hebben nou eenmaal geen lantaarnpalen in de woestijn) en dat was op z’n zachtst gezegd behoorlijk…avontuurlijk.

Verder hebben we die week niet veel ondernomen. We zijn nog een paar uur in Hurghada geweest (ongeveer een half uur rijden van het resort) maar dat was zéker geen succes. Op iedere vierkante centimeter stond wel iemand die òf geld wilde wisselen (jajajajaja), òf iets aan je wilde verkopen, òf je in de taxi probeerde te krijgen, òf gewoon wilde dat je geld zou geven…jeetje wat een armoede. Ik was daar best van onder de indruk. Een totaal andere wereld als ons luxe resort…

Har heeft nog wel iets typisch Egyptinesisch gedaan hoor…gewaterpepen (of zoiets) het schijnt te smaken naar thee (yeah, right) en het zou de wiet van de Egyptonesiërs zijn…nou Har ging wel gekke bekken trekken, maar erg high is ie niet geworden…

We hebben die avond wel mega veel lol gehad met z’n vieren…we gingen totaal in een deuk toen de ober aan Karin kwam vragen of ze iets wilde drinken…ze had zin in iets anders dan een rosé’tje dus vroeg aan hem in haar goeiste Engels: ‘well, what do you suggest?’ De ober schoot in paniek, had in zijn engelse klasje deze woorden nog niet geleerd, dus hij voelde een probleem…gelukkig schoot Harold hem te hulp, met de legendarische woorden: ‘just bring her your specialty’ De ober begreep ‘m, lachte weer van oor tot oor en ging aan het werk…om enige tijd later terug te komen met een heus…kopje tea! 

Misschien is de bovenstaande grap leuker als je erbij was…maar wij hebben ècht naast onze zitzakken gezeten van het lachen…wat een heerlijke simpel (in Engels) denkende mensen.

Al met al hebben we een fantastische vakantie gehad…de thuiskomst was redelijk shoquerend, als je bedenkt dat we werden verrast door een temperatuurverschil van zo’n 30+ graden….maar we hebben het weer gehad èn we kunnen er weer even tegenaan…

We’re back!

gelukkig gaat het weer een stuk beter. Mijn stemmingen wisselen nog steeds, maar het is allemaal niet meer zo erg donker. Het was goed om even een stapje terug te doen. Al met al ben ik maar een paar dagen thuis gebleven, lekker gefietst en gelopen, even helemaal niks moeten. Héérlijk!

Gister ben ik voor de tweede keer bloed wezen prikken, nu donderdag nog en dan is het klaar. Over iets meer dan 2 weken horen we dan de uitslagen. Het zal mij benieuwen….mijn temperatuurlijst van deze maand ziet er niet goed uit..de temperatuur daalt en dat betekent dat het wederom niet gelukt is. Balen natuurlijk.

Gelukkig hebben we ook nog leuke berichten. We hebben officieel een pup besteld. 2 weken terug zijn we te gast geweest bij meneer en mevrouw van Dongen ..echte dierenliefhebbers die af en toe een nestje hebben. Daar hebben we kennis gemaakt met Dietske en Finn. 2 heerlijke enthousiaste wollige vrolijke lieve Wheatens.

Dietske (hier op de foto) wordt de mama van onze kleine kruimel. Wie de papa gaat zijn, dat weten we nog niet, maar dat horen we nog.

Meneer en mevrouw van Dongen hebben ons erg gastvrij ontvangen en het ‘klikte’ meteen. We zijn nog mee geweest een stuk lopen met de twee dartels, helemaal super.

Als alles goed gaat word Dietske dus in Juni gedekt, worden er ‘ergens in augustus’ pups geboren en zijn wij vanaf dit najaar de trotse verzorgers van een klein hoopje hond.

Harold ligt helemaal in een deuk om mij, het liefst zou ik al mandjes, kleedjes, speeltjes, een mooie halsband en riempje, brokjes en snoepjes gaan kopen, maar ja onze kleine frup is nog niet eens gemaakt!

Geduld is een schone zaak, ook in deze..het duurt gewoon nog ruim 8 maanden…hebben we nog even tijd om onze veestapel voor te bereiden op de komst van een kleine stuiterbal…

heb ik me ziek gemeld…nee ik heb geen griep, geen hoofdpijn, buikpijn of rugpijn…ik heb behoorlijk last van een ‘volle emmer’.

Het begon toen ik een paar weken geleden riep dat ik het zó zat was dat ik weg wilde..we hebben toen een vakantie geboekt waar ik naar uit kon kijken…nog precies een maand, dan kunnen we weg. Eigenlijk hadden we toen direct onze koffers moeten pakken en gáán…

Ik kan ook niet precies aangeven wàt er nou aan scheelt…het zijn duizendenéén dingen die in mijn emmertje druppen.

Tuurlijk is mijn emmer al halfvol omdat ik me zorgen maak over zwanger worden, de ziekenhuisbezoeken, de onderzoeken: *PLONS* Ik maak me zorgen over mijn familie, waarvan er een aantal op z’n zachtst gezegd niet lekker in hun vel zitten: *PLONS* …. een grappig bedoelde opmerking van iemand die zich hardop afvraagt wáárom wij nou een vakantie nodig hebben *drup, drup, drup* en dan nog wel zo vèr weg *drup* ….ìk ben gestopt met roken, een paar dagen na ons bezoek aan de gynacoloog *plonsje* …. Harold hééft het er niet over (ja ik ben lekker redelijk) *plons*

Door mijn hormonen of niet…ik kan behoorlijk scherp, kribbig en geïrriteerd reageren *drup* om me daar vervolgens dan weer schuldig over te voelen *drup, drup* …het is dus een beetje van alles en toch ook weer niks.

Maar…ik heb wèl het gevoel dat als ik mijn mond opendoe, ik ga gillen als iemand ook maar *boe* tegen me zegt…of ga huilen, ook zo’n fijn vooruitzicht.

Gister vroegen twee lieve vriendinnen of het misschien niet beter was als ik even een paar daagjes rustig aan zou doen, gewoon niks hoeven, leuke dingen doen een beetje bijkomen..dank je wel lieve meiden…

Zelf zal ik het nóóit toegeven en door blijven modderen tot het ècht niet meer gaat en wie weet wat ik dan had gezegd tegen Harold (die is meestal de pineut), een collega, of erger nog iemand die belt die zich van geen kwaad bewust is…

Even een paar dagen bijtanken…ik ben ook maar gewoon ik.

rust en warmte…

De spanning van het afgelopen jaar (verhuizen, trouwen, (nog) geen kindje krijgen) begint er behoorlijk in te hakken.

Een paar weken geleden was ik het ineens helemaal zat. Ik wil wèg! En wel het liefst nu zeg maar.

Nu gaat niet helemaal lukken, maar over minder dan 5 weken zitten we hier op het strand…in Egypte in een all inclusive resort aan de Rode zee…nu nog 36 nachtjes slapen….

We vertrekken op 14 maart, 2 dagen vóór Harold’s 40ste verjaardag…wat een héérlijk vooruitzicht. Zon, zee, zwembad en verder he le maal niks…ik kan niet wachten tot het zover is!!!

Verder zijn we afgelopen zondag bij Marijke geweest. Zij is het vrouwtje van Belle en Mitch van Doenja’s Wheatens en daar waren we niet zomaar!

We gingen ervaren hoe een Soft Coated Irish Wheaten Terrier voelt…

Door het web log van  Rita ben ik me in dit prachtige ras gaan verdiepen en zondag bevestigde wat ik eigenlijk al wist…ik ben weer toe aan een hondje in huis, en een Wheaten past perfect bij mij…

Vrolijk, aanhankelijk, speels en o zo lief en zàcht…onvoorstelbaar!

Ik heb 13 jaar lang van een hondje mogen houden. Ze heette Westey en was ongeveer mijn alles. Ik heb erg veel verdriet gehad toen zij afscheid moest nemen van haar leven en van mij.

Ik heb een héérlijke veestapel…Bart, Eddy, Sjors en Duncan zijn heerlijke beesten, maar toch is een hondje anders.

Wanneer hij of zij komt, bij welke fokker hij of zij vandaan gaat komen weten we nog niet, maar we hebben serieuze plannen om ons gezin uit te breiden met een Wheaten pup…leuk of leuk????

zijn we naar het ziekenhuis geweest.

Een paar dagen ervoor was ik al compleet van de leg…niet zo zeer voor de afspraak, maar meer voor waar die afspraak voor stond: Het voelde heel erg definitief, verminderd vruchtbaar zijn. We gaan de medische molen in en het hele romantische van ‘sponthaan een kindje krijgen’ was er in mijn hoofd helemaal van af.

Gelukkig valt dat vooralsnog allemaal mee…. we hebben een dokter die héél erg duidelijk en direct is. Ze heeft ons uitgelegd wat het onderzoekstraject gaat inhouden. Dat alle onderzoeken bij elkaar ongeveer een jaar nodig zullen hebben èn dat 50% van de vrouwen gedurende deze tijd gewoon op de gewone manier zwanger wordt…pffffffffffffff dat luchtte wel op zeg!

Eindelijk kregen we een duidelijke uitleg over het onderzoek dat Harold’s ‘zwemmers’ moesten ondergaan…die zijn gewoon boven gemiddeld goed! Daar ligt het dus allemaal niet aan. MAAR hij (en ik ook) moet wel stoppen met roken. Roken vermindert de kans met 50% dat een zaadcel door de schil van de eicel kan dringen. Tuurlijk weet je dat roken niet goed is, maar dat het zó heftig was, wist ik niet. Helemaal stoppen dus…da’s nog een flinke opdracht, maar voor een héél goed doel kan ik wel zeggen.

Ik hoef nog maar 1 maand te temperaturen…op de 3e dag van de volgende cyclus (zaterdag) moet ik naar het ziekenhuis om bloed af te laten nemen.

Dit moet worden herhaald als de temperatuur omhoog gaat (na de eisprong) èn nog een aantal dagen daarna. In het bloed kunnen ze dan zoeken naar een hormoon dat vrij komt bij de eisprong (als ie er is) en dat is dus gelijk de reden van deze test.

Over 5 weken moeten we terugkomen. Dan worden de uitslagen van het bloed uitgelegd en wordt er een afspraak gemaakt voor stap 2…een echo om te kijken hoe de boel er van binnen uit ziet.

Al met al vond ik het achteraf toch fijn. Er word nu naar gekeken, maar we hebben nog alle kansen dat het toch op de gewone manier lukt…

Duimen draaien dus maar…en hopen op een klein wonder.

Wordt vervolgd…